تنهایی

خدایا من و شاید همه آدم ها روی زمین دوستای زیادی داریم که زندگی روزمره خودمونو با اونا میگذرونیم .

دوستای رنگارنگی که تو همه مراحل زندگی با ما هستن .

ولی خدایا من الان میخوام در مورد خودم حرف بزنم .

من دوستای زیادی دارم که همیشه کنارم هستن ولی خدایا کسی نمیتونه مثل تو کنار آدم باشه .

من اینو وقتی میفهمم که تنها هستم .

آره این تو هستی که تو وقت تنهایی کناره آدمی و به حرفایی که تو تنهایی میزنه گوش میکنی .

الانم اینو میدونم که فقط تو میتونی مشکل من و همه آدم هارو حل کنی.

خدایا ........................................... .

عشق يعني دل را دست تو سپردن
عشق يعني غصه ي دنيا رو نخوردن

عشق يعني تو باغ اون چشماي سبزت
دل رو تا چشم و سار مهربوني بردن

قاصدک آرزوهاي من تويي، تو
عشق پر از مهر و وفاي من تويي، تو
 
بيا تا با هم زندگي رو آغاز کنيم
دو تا کبوتر بشيم و با هم پرواز کنيم

عشق تو توي قلبمه اسم تو روي لبهام
خاطره اي بهتر از اين تو دنيا من نمي خوام

خدا گر ز رحمت ببندد دری                       زند بر آن قفل محکمتری

ما نه اینجا از پی جاه و مقام آمده ایم            اسبمان یونجه نداشت از پی کاه آمده ایم

یکی از بزرگان اهل خرد                   بر خرش ساندیس می دهد

ما برون را بنگریم و حال را                      ما درون را بنگریم و غار را

گر طالب فیضی افتادگی آموز                 هرگز نرود بر کسی آنچه که دراز است

نویسم نامه ای بر برگ چایی                 کلاغ پر میزنم مادر کجایی؟ 

تیرم تو لوله گیر کرده                          غم غربت مرا لگیر کرده

خوبین

امروز ۱۵/۱/۸۷  روزیه که آموزش من تموم شد الانم اومدم مرخصی پایان دوره .

۹ روز اومدم مرخصی تا خوش بگذرونم .

امیدوارم ضد حال نخورم .

ولی دلم پیش روز ۲۴ فروردین که قراره کدامونو بگن .

میترسم راه دور بیافتم .

بران دعا منین.

ممنون

بی مهر رخت روز مرا نور نمانده است

                                                 وز عمر مرا جز شب دیجور نمانده است

هنگام وداع تو ز پس گریه که کردم

                                                 دور از رخ تو چشم مرا نور نمانده است

من بعد چه سود ؟ ار قدمی رنجه کند دوست

                                               کز جان رمقی در تن رنجور نمانده است

می رفت خیال تو ز چشم من و میگفت؟

                                                هیهات از این گوشه که معمور نمانده است!

نزدیک شد آن دم که رقیبان تو گویند:

                                                دور ار درت آن خسته رنجور نمانده است

وصل تو اجل را ز سرم دور همی داشت

                                                از دولت هجر تو کنون دور نمانده است

صبر است مرا چاره ز هجران تو لیکن

                                                چون صبر توان کرد ؟ که مقدور نمانده است

در هجر تو گر چشم مرا آب نماند

                                               گو: خون جگر ریز که معذور نمانده است

حافظ ز غم از گریه نپرداخت به خنده

                                               ماتم زده را دایره سور نمانده است

                   هیچ کس تنهائیم را حس نکرد

                                                           لحظه ویرانیم را حس نکرد

                   آن که سامان غزل هایم از اوست

                                                         لحظه بی سرو سامانیم را حس نکرد

چه خبر ؟

همیشه میگم دوستای گلم

کسی سر نمیزنه که

راس گفتن که این ۴ تا چیز تو سربازی هست ؟

۱- غم

۲- غصه

۳- غربت

۴- غریب

      بیا تا منو تو جانانه باشیم    

                                       یکی شمع و یکی پروانه باشیم

      یکی موسی شویم اندر مناجات

                                      یکی جارو کش میخانه باشیم  

دم دروازه ي پادگان رسيدم                صداي تبل و شيپور را شنيدم

به خط کردن تراشيدن سرم را              لباس ارتشي کردن تنم را

لباس ارتشي بر من نظام است           در اين مدت خواب بر من حرام است

مسلسل را نهادم بر سر سنگ           خداوندا چه سازم با دل تنگ

مسلسل من با ولايت کار دارم            جوانم آرزوها بسيار دارم

مسلسل برگ خودکار دارد                  گهي رگبار گهي تک تير دارد

مسلسل از برايم ياوري کن                 به جاي خواهرم غم پروري کن

دو چشمان سياهت غم گرفته             چرا امشب دلت ماتم گرفته

خوب می خوام آپ کنم (بعد از ۲۷ روز ) با یه شعر که دوستم تو آسایشگاه تو دفترم نوشته :

می توان با یک گلیم کهنه هم

روز را شب کرد و شب را روز کرد

می توان با هیچ ساخت

می توان بی رنگ بود

می توان در دفتر فردا نوشت

خوبی از هر چیزی بهتر است

می خواهم قبله تنهایی ام را به صفحه آورم . صفحه ای که پر از نوشته های سفیداست.

در اوج غرور بودم .تنها اندی شهام زندگی بود. مغرورانه در برابر مرگ ایستاده بودم و ادعای بزرگی می کردم .

شیره سنگ را می دوشیدم . رخت امیدمیپوشیدم. در آن هوای مه آلود جلوی رهم را نمی دید. فقط می دویدم . خسته هم نمی شدم.چرا ؟!

کدام شوق مرا به سوی خودش می کشید؟ همچون کبوترهایی که شوق آشیانه ساختن داشته باشند.

شاخک هایی را از هر درختی که سر راهم بود شکانده و با خودم حمل می کردم تا برای خودم لانه بسازم.

چه اتفاقی افتاد؟ همه چیز از دستم افتاد !یا هوا صاف شد ؟ یا اینکه ...

نمیدانم کدامین اضطراب جلویم را گرفت. بر روی پاهایم افتاد و التماس کرد که از این راه برگردم و با او همسفر شوم .

نگاهی به آسمان کردم. گذر ابرها از بالای سرم مرا یاد رفتنم انداختند. خواستم به راهم ادامه دهم. لی دوباره جلویم را گرفت و برای همیشه نا امیدم کرد.

با او ماندم و تنها ... منی کهزنگی ام را به امید بهار سپری می کردم . اینک با مرگ زندگی می کنم . رو به قبله تنهایی عبادت میکنم و ...

همین ... واقعا ایمان آوردم . هم به مرگ و هم به تنهایی.

نمی توانم کافر باشم و برای خدایم شریک قرار دهم. در این مذهب شیطانی وجود ندارد تا هدایتم کند .

اینک به آرزوهای گمشده ام رسیدم. آرزوی مرگ ... به خاطر تنهایی.

همسفر من در آن جاده ی قدیمی تنهایی بود که مرا از آن راه بر گرداند. می خواهم بگویم رفتنم را باور کن. من هم روزی تو را ترک میکنم. درک حقیقت سخت است.

                                             تو حقیقت تنهایی منی !

دوست دارم از زمین یه مشت خاک بردارم و محکم بفشارم تا تبدیل به سنگ شود و سپس با آن دلهای شیشه ای را نشانه بگیرم .

وقتی که تنهایم دوست دارم در دل یک گدا را بشنوم و یا غرور کوه را در برابر دشت . چه بهتر است که همه این ها را نقاشی کنم ...

رستی چرا باران همیشه سرد است ؟ چرا خورشید و ماه همیشه از هم فرار میکنن ؟ چرا این همه فاصله بین زمین و آسمان است ؟

و هنگامی که نمی توانم به این پرسشها پاسخی بابم میگویم :

دست خداست ....

 من چرا هی جمع مبندم  جز مژده کسی به من سر نمیزنه

خوب مژده جان بزار برا خودت درد دل کنم

مژده جان تا اون زمونی که با مهناز حرف نزده بودم همیشه پیش خودم میگفتم :

خدایا روزی میشه که مهناز کناره من راه بره و با هم حرف بزنیم ؟

خدایا اصلا روزی میشه که اون اجازه بده من باهاش حرف بزنم ؟

خدایا من این همه به فکر اونم - اونم به فکر منه ؟

تا این که اون روز رسید که ۱:۳۰ ساعت با هم حرف زدیم ( برای من خیلی زیاد بود )

مژده جان از اون روز به بعد یه سوال دیگه هم میپرسم:

 خدایا روزی میشه که بازم اون با اون چهره زیباش ( آخه ندیدیش که مژده اگه ببینی میدونی من چی میگم ) با خنده های قشنگش جلوم واسته با چشماش به من نگاه کنه و حرف بزنه ؟(البته نا گفته نماند که من اونو فقط به خاطر خوشکلیش نمی خوام )

بعدش این یادم میفته که اون شاید منو دوست نداره و به خودم میگم: هادی اینه همش رویاست

تو همیشه باید تو رویا باشی

آره مژده جان آبجی گلم اینه درد من

۵ روز مونده تا برم من از سربازی رفتن نمی ترسم من فقط میترسم اونو از دست بدم .

کاش شرایطشو داشتم به خونه بگم

همین

گفتمش بی تو چه باید کرد ؟                                         

                                          عکس از چهره ماهش را داد                

گفتمش مونس شبهایم کو ؟                                        

                            تاری از زلف سیاهش را داد

موقع رفتن همه را می بوسید                                           

                               به من از دور نگاهش را داد

یادگاری به همه داد و به من                                        

                           انتظار سر راهش را داد

ای دیر یافته ! با تو سخن می گویم

بسان ابر که با طوفان - بسان علف که با صحرا

بسان باران که با دریا - بسان پرنده که با بهار

بسان درخت که با جنگل سخن می گوید

زیرا که من ریشه های تو را دریافته ام

زیرا که صدای من با صدای تو آشناست ....